"Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;"

"Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.

Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά..."

Όλοι μας πασχίζαμε να μεγαλώσουμε. Νομίζαμε θ' αλλάζαμε τον κόσμο. Κάναμε όνειρα για ατέλειωτα ταξίδια. Και ήρθε η ώρα που καταφέραμε και μεγαλώσαμε. Και... αλλάξαμε, μα όχι τον κόσμο. Αλλάξαμε τη σκέψη μας, αλλάξαμε τον τρόπο μας, αλλάξαμε τα βλέμματά μας. Και χάθηκε το μαγικό και σβήστηκε το όνειρο. Μα έμεινε ακόμα το παιδί, που ψάχνει κάπου να πιαστεί, να κρατηθεί, μες στη ζωή το όνειρο να ζήσει. (Μ.Α.)   

Ξεχασμένες ώρες...

Οιξεχασμένες μας ώρες στο συρτάρι της λήθης, κρύβουν επιθυμίες που αντιστάθηκαν στην εκπλήρωση των πιο τολμηρών σχεδίων, των πιο ριψοκίνδυνων κινήσεων. Κλειδωμένες καλά, το κλειδί χαμένο και το όνειρο ναυαγισμένο. (Μ.Α.)

Ζωντανεύοντας ....νότες !!!!

Γίνομαι νότα και γλιστρώ στο πεντάγραμμο της μέρας, για να δώσω ρυθμό σε όποιες "άχαρες κι άπνοες" στιγμές της. Περπατώ στις αράδες του και πηδώ από το "λα" στο "σι", ζωντανεύοντας τη λά(μψη) της σι(ωπής). Ανοίγω διάπλατα τα χέρια μου, για να αγγίξω το "φα" και να ξυπνήσω τη φα(ντασία) του νου. Κι έτσι η μέρα μου κυλά "σόλ"ο-της τη μεγαλείο !!!! (Μ.Α.)

"Πάρε χρώμα απ' την καρδιά μας...."

Πόσες χειμωνιάτικες μέρες δεν ανοίξαμε τα μάτια μας και είδαμε έναν σκοτεινό ουρανό; Πόσες χειμωνιάτικες ώρες δεν στρέψαμε τα βλέμματά μας προς τον ορίζοντα και χάθηκαν στην γκρίζα του σκοτεινιά; Πόσες καθημερινές μας στιγμές δεν υψώσαμε τις σκέψεις μας βουτηγμένες στο ουράνιο τόξο της καρδιάς μας; Έτσι κατορθώσαμε να ομορφύνουμε τις ζωές μας. Δίνοντας χρώμα απ' το χρώμα μας σε ό,τι σκούρο και παγωμένο γύρω μας προσπάθησε να μας καθηλώσει. (Μ.Α)

"Κρύψου..."

Και καθώς πέφτει η νύχτα έρχεται η ώρα της αναζήτησης των χαμένων ονείρων. Κάθε γωνιά μπορεί να αποτελέσει κρυψώνα γι'αυτά. Η πιο συνηθισμένη; Μια ματιά κάτω απ'το μαξιλάρι και.... το κρυφό γίνεται φανερό!!!! Καληνύχτα λοιπόν με όνειρα χρυσά !!!!! (Μ.Α.)

Μια ζωγραφιά !!

Ζωγράφισα έναν ήλιο και τον άφησα να ταξιδέψει ψηλά στο στερέωμα. Εκεί που κανείς δεν μπορεί να τον φτάσει ούτε με μάτια ούτε με χέρια. Μόνο να αγκαλιάσει μπορεί κάθε μας σκέψη, κάθε γωνιά του κορμιού μας, για να την ζεστάνει τις κρύες ώρες της ημέρας!!!!                                 (Μ.Α.)

"Πάρε χρώμα...."

Ξημέρωσε και πάλι μια μέρα δακρύζει όχι... γιατί άφησε τη νύχτα πίσω της, μα για το άδικο της διχρωμίας. Πόσο ίδια, πόσο όμορφα φαίνονταν όλα μες στο σκοτάδι!! Τώρα και πάλι η σύγκριση αρχίζει. Ποιος θα επικρατήσει; Ποιος θα επιβιώσει; Μα ασφαλώς όποιος μαζέψει στη χούφτα του τα περισσότερα χρώματα. Καιρός λοιπόν για "δουλειά". (M.A.)

"Πάρε χρώμα απ’ τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα...."

http://youtu.be/KpelJzMGG4M

Όλα μοιάζουν ίδια....

 

  Τι κι αν ο κόσμος που ονειρεύτηκα μού βγήκε σκάρτος. Γυρίζω σελίδα, αλλάζω ρότα, κάνω στροφή κι όλα μοιάζουν αλλιώτικα. Καλή και η ψευδαίσθηση του διαφορετικού !!!!
Καλημέρα σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα !!! (Μ.Α.) 

"Όλα μοιάζουν ίδια... όλα μένουν ίδια αν δεν τ'αγαπάς..."

http://youtu.be/rNzTioOdFTI 

Η ζωή περνάει και χάνεται...!!!

Γυρίζεις την πλάτη σου στο χθες, αδιαφορώντας για τις στιγμές που σου χάρισε. Προσπαθείς να κοιτάξεις μπροστά, αλλά το βλέμμα σου πέφτει χαμηλά στην προσπάθειά σου να προσπεράσεις καθετί χρωματιστό. Θαρρείς πως στο επόμενο βήμα θα βρεις ό,τι έχασες, μα.... μάταια !!! Ότι περνάει πίσω δε γυρνάει. Η ζωή περνά και χάνεται !!!! (Μ.Α.)

http://youtu.be/vcMCH2IP1ws

"Μια ζωή στο ρίσκο"

Συχνά αφήνουμε το βλέμμα μας να τρέξει στις αράδες ενός βιβλίου. Διαβάζουμε, απομνημονεύουμε, καταβροχθίζουμε όσα περισσότερα μπορούμε, γιατί νομίζουμε πως έτσι θα γίνουμε "σοφότεροι". Πως έτσι θα κατακτήσουμε τον κόσμο μα περισσότερο την ίδια μας τη ζωή. Λες: όσα πιο πολλά ξέρω τόσο πιο εύκολα θα πάω μπροστά, θα αποφύγω τους κινδύνους, τις παγίδες. Μα είναι έτσι; Δυστυχώς, μάλλον όχι. Πατώντας στη βεβαιότητα, στις γνώσεις, στις εμπειρίες, ρισκάρεις πολλές φορές και πέφτεις στην παγίδα που εσύ έστησες με τόση χάρη. (Μ.Α.)

http://youtu.be/D0APkrVmkbY