"Αναδρομή στο παρελθόν"

  Η μελωδία απ' τον σταθμό του ραδιοφώνου πλημμύριζε το έρημο δωμάτιο. Οι νότες στροβιλίζονταν δίνοντας ζωή στον αέρα που κείτονταν μπροστά της άψυχος. Και να που, ξάφνου το αγαπημένο της τραγούδι άρχιζε να παίζει. "Το ακορντεόν" του Μάνου Λοϊζου, ήταν αυτό που ζωντάνεψε το παρελθόν. Το έφερε εδώ μπροστά στο άδειο δωμάτιο κι οι εικόνες άρχισαν να πέφτουν η μια πίσω απ' την άλλη, σαν σλάιτς στους τοίχους του δωματίου. 

  Παραμονή της 17ης του Νοέμβρη. Θα ήταν την χρονιά που έκλεινε τα δεκαεφτά. Από νωρίς στο σχολείο είχαν μαζευτεί μαζί με τ' άλλα παιδιά για τις τελευταίες λεπτομέρειες της γιορτής. Φέτος ήταν η σειρά της τάξης της να παρουσιάσει τη γιορτή  αφιερωμένη στις μέρες εκείνες του Πολυτεχνείου που συγκλόνισαν την Ελλάδα του 1973.Γεμάτη συγκίνηση μα και αγωνία, κοίταζε το κείμενο που μόλις είχε τελειώσει. Ένα αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο, έτσι όπως το ένιωσε εκείνη, έτσι όπως μίλησε στην παιδική της ακόμα ψυχή. 

 Η αγωνία της μεγάλωσε όταν η φωνή του καθηγητή την επανέφερε στην πραγματικότητα. Ήταν η στιγμή που τα λόγια τα γραμμένα πάνω στο χαρτί θα έπαιρναν τον δρόμο για τα χέρια του. Η Δάφνη προσποιούμενη την άνετη, πλησίασε και του έδωσε το μουντζουρωμένο σημείωμα. Προς στιγμήν σκέφτηκε να προφασιστεί ότι τάχα δεν είχε γράψει τίποτα, αλλά ήταν πια αργά αφού ο κ. Γιάννης είχε κιόλας αρχίσει να απαγγέλει τους πρώτους στίχους. Και οποία έκπληξη !!! 

Ο κύριός της με την τόσο μελωδική και εκφραστική φωνή ήταν που αναφώνησε: "Μπράβο Δάφνη, έκανες σπουδαία δουλειά. Ήρθε η ώρα να το απολαύσει και ο κόσμος." 

  Δεν πίστευε στ' αυτιά της. Η καρδιά της πήγαινε να σπάσει. Τα χέρια της έτρεμαν καθώς ο ιδρώτας σχημάτιζε μικρά ρυάκια στο πέρασμά του. Ήταν αλήθεια αυτό που άκουγε ή μήπως ονειρευόταν; Η επίμονη φωνή του καθηγητή την επανέφερε και πάλι στην τάξη. Χωρίς να χάσει καιρό έτρεξε να καθαρογράψει το δημιούργημά της. "Το πρώτο της παιδί." Έτσι το ένιωσε εκείνη την ώρα. Το παιδί που μόλις βγήκε απ' τα σπλάχνα της που τόσο καλά ήταν φυλαγμένο καιρό τώρα. 

  Γεμάτη υπερηφάνεια μα και ικανοποίηση, έτρεξε προς την σκάλα. Ανέβηκε γρήγορα προσέχοντας να μην πατήσει το ξεκολλημένο σκαλοπάτι. Η σκάλα έτριξε στο πέρασμά της. Στη στιγμή βρέθηκε στην αίθουσα του πρώτου ορόφου που φιλοξενούσε τα πράγματά της. Μπήκε μέσα λαχανιασμένη και κάθισε στη θέση της. Βάζοντας όση δύναμη είχε απομείνει, άρχισε να γράφει και πάλι. Ξαφνικά, έχοντας περάσει μερικά μόλις λεπτά, συνειδητοποίησε ότι αυτά που έγραφε δεν είχαν καμιά σχέση μ' αυτά που πριν λίγο είχε διαβάσει ο καθηγητής της. Σκέψεις έβγαιναν απ' το γεμάτο ιδέες μυαλό της, σκέψεις που το ιδρωμένο χέρι καλούνταν να αποτυπώσει πάνω στο χαρτί. Κι αυτή, χωρίς κανέναν πια δισταγμό πραγματοποιούσε τον πρώτο της πόθο. 

  Από τότε, συχνά πια, συντροφιά με το μολύβι της περνούσε ώρες ταξιδεύοντας σε κόσμους μακρινούς πέρα από κάθε φαντασία. Σε κόσμους που την περίμεναν να της δείξουν τι σημαίνει ζωή. Να την πιάσουν απ' το χέρι και να περπατήσουν μαζί στα μονοπάτια της χαράς και της ευτυχίας. Ήταν τόσο σίγουρη πια. Δεν την απασχολούσαν οι άλλοι ούτε κι η γνώμη τους. Μόνη της θα σεργιάνιζε στους δρόμους τους ανεξερεύνητους, θα έβρισκε τις απαντήσεις στα τόσα της ερωτήματα. Είχε πια αποκτήσει έναν μοναδικό και παντοτινό φίλο. Αυτός τουλάχιστον δεν θα την πρόδιδε ποτέ. Του είχε εμπιστοσύνη.

  Μαζί πορεύτηκαν χρόνια πολλά.  Και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, αφού εξακρίβωνε πως όλα ήταν στη θέση τους, έπιανε το μολύβι της κι άρχιζε τους νυκτερινούς περιπάτους. Μόλις όλοι είχαν πια ησυχάσει, σηκωνόταν, άναβε το μικρό της φακό που είχε κρυμμένο κάτω από το μαξιλάρι, και με γρήγορες κινήσεις άφηνε την ψυχή της να σεργιανίσει στις αράδες του τετραδίου της. Όταν το ταξίδι τελείωνε, αγκαλιά με το νέο της "μωρό", ταξίδευε στη χώρα του ΟΝΕΙΡΟΥ!!! (Μ.Α.)

  

Αφήνω πίσω μου......!!!!

Ξημέρωσε,  και όσα μας πίκραναν είναι πια παρελθόν. Τ’ αφήνουμε πίσω μας, χωρίς να μας βαραίνουν. Το καλάθι μας άδειο περιμένει να το «φορτώσουμε» με νέες εμπειρίες και προκλήσεις. Τραβάμε μπροστά στο μονοπάτι που χάραξε η ζωή μας, με αργά ίσως,  αλλά σταθερά βήματα. 

Κι αν χρειαστεί να σκύψουμε το κεφάλι, θα είναι για λίγο, τόσο όσο να προσπεράσουμε τα πετραδάκια που έκλεισαν το μονοπάτι μας. (Μ.Α.)

Ο φύλακάς σου...!!!

Πορείες χαράζω ανάμεσα σε νυχτερινούς δρόμους, σε μονοπάτια, σε σκιές αστεριών. Ρίχνω απ’ τη σκόνη τους σε κάθε αχνό πάτημα, βάφω απ’ τη λάμψη τους κάθε σκοτεινή ανάμνηση. Τρυπώνω ανάμεσά τους και γίνομαι ένα μαζί τους. Έρχομαι στο παράθυρό σου και γλιστράω απ’ τις κλειστές γρίλιες του, ελευθερώνοντας λίγη από τη λάμψη μου. Φύλακας γίνομαι στα όνειρά σου για να  ταξιδέψεις σε λίμνες, σε δάση, σ’ ουρανούς και σε πελάγη…!!!! Και σαν χαράξει, σε παραδίδω στο χρυσοκίτρινο άρμα να σου ζεστάνει την όποια απόμεινε παγωμένη σχισμή !!!! (Μ.Α)

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...!!!

Οι αναμνήσεις ξυπνάνε με ένα τραγούδι, με μία λέξη, με ένα αεράκι, με μία σκιά στον τοίχο, μια φωτογραφία. Μάθε να ζεις στιγμές, γιατί φτιάχνουν όμορφες αναμνήσεις. Οι αναμνήσεις δεν σκονίζονται !!!!! (Μ.Α.)

"ΑΓΑΠΗ"!!

Είναι φορές που μικρά και «ασήμαντα» πράγματα μας κάνουν να νιώθουμε περίσσια αγάπη για τη ζωή. Και είναι εκείνες οι στιγμές που μας οδηγούν ν’ απλώνουμε στο φως της μέρας μας στάλα-στάλα, γράμμα-γράμμα, μικρές σταγόνες πλημμυρισμένες από απλά αισθήματα, γεμάτα όμως από αυτό που το λένε ΑΓΑΠΗ!!!(Μ.Α.)

Αποχαιρετώντας το φθινόπωρο!!

Καθώς αφήνω πίσω μου τα ίχνη του φθινοπώρου, οι σκιές των πεσμένων φύλλων στη γη, αγκαλιάζουν τα συναισθήματα που κρύφτηκαν στις φυλλωσιές των δέντρων μήπως κι ο χειμώνας που πρόκειται να’ρθεί, τ’αφήσει λίγο ακόμα να ζεσταίνουν τις χαραμάδες της καρδιάς μας. (Μ.Α.)

Ευτυχία....... ! ! !

Xωρίς γεμάτη την καρδιά, η ζωή είναι άδεια!!!
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος κάνει και τους γύρω του ευτυχισμένους!!!!! 
Και η ευτυχία υπάρχει σε κάθε μικρή στιγμή, σε κάθε μικρή αναπνοή. Δύσκολο πολλές φορές να μας φανερωθεί, γιατί η ζωή μας παίζει "παιχνίδια" και μας αναγκάζει να έχουμε ενεργό ρόλο μέσα σ'αυτά. Μα τότε είναι που πρέπει ακόμα και σαν παίχτες σε μια δύσκολη αρένα, να φτάνουμε στο τέρμα κάνοντας χρήση αυτών των μικρών αναπνοών που μας χαρίζονται πάντα για κάποιον λόγο. Ίσως είναι αυτές οι στιγμές που θα μας δώσουν τη δύναμη να προχωρήσουμε υπερπηδώντας κάθε εμπόδιο, κάθε πικρή γεύση...!!! (Μ.Α.)

Ένα γλυκό μήνυμα για όλους!!!

Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.

‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’

‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.

‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’

Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’

Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.

‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.

Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.

‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’

Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’

Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!

Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.

‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’

Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄

Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.

Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.

‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’

‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.

Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.

‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.

‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.

‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.

Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.

Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=34118&fb_action_ids=514032482023072&fb_action_types=og.likes#ixzz2fbTVcIO6

Μικρά θαύματα...

Οι πιο μεγάλες μας στιγμές πολλές φορές κρύβονται μέσα σε μικρά, απλά, καθημερινά θαύματα. Το άγγιγμα ενός χεριού, η ζέστη ενός γλυκού φιλιού, το φως δυο λαμπερών ματιών, η λάμψη ενός ζεστού χαμόγελου.... είναι αρκετά για να γεμίσουν φως κι ελπίδα την άχρωμη ζωή μας!!! (Μ.Α.) 

Βουτιά στο κενό !!

Κι είναι εκείνες οι ώρες που το συναίσθημα μοιάζει καρδιογράφημα. Τη μια στιγμή ορθώνεται στα ύψη, την άλλη μοιάζει ευθεία κι άλλοτε πάλι κάνει βουτιά πιάνοντας "πάτο". Μα ο νους κι η λογική γίνονται ειδικοί και σέρνουν τη γραμμή αλλάζοντας πορεία !! Κι ως το φεγγάρι κάνει το γύρο του έτσι κι εμείς αρχίζουμε σεργιάνι στο βάθος της καρδιάς !!! (Μ.Α.)