Το πρώτο βήμα

Τις περισσότερες φορές είναι-αυτό- το πρώτο βήμα της ημέρας που καθορίζει τι δρόμο θα βαδίσουμε. Αν θα είναι δρόμος ή....απλά ένα μονοπάτι που ίσως κάποτε οδηγήσει σε κάποιον μεγαλύτερο δρόμο. Σ' αυτό το βήμα λοιπόν, έχουμε "χρέος" να δώσουμε όση αξία του πρέπει. Και... γιατί όχι; Λίγο περισσότερο χρώμα δεν θα έκανε κακό...!!!(Μ.Α.)

Σκιές από το παρελθόν

Το παρελθόν δε χρειάζεται απαραίτητα το φως του ήλιου για να ξυπνήσει. Στέκει ακοίμητο, φρουρός στο πέρασμα προς την έξοδο για το παρόν, υπενθυμίζοντας πως ότι δεν το ξεχνάμε παραμένει για πάντα ζωντανό τόσο στη μνήμη μας όσο και στην καρδιά μας. Αρκούν απλά μερικές ακτίνες του ήλιου για να φωτίσουν κάποια σκιερά του μέρη... !!!!                                     (Μ.Α.)

Γιορτή της μητέρας !!!

 

Σημάδια των καιρών

Τι κι αν ο κίνδυνος παραμονεύει; Η σκιά του γίνεται ασφάλεια στην προσπάθειά μου να σταθώ στα πόδια μου, συλλέγοντας μικρά κι ασήμαντα σημάδια του παρελθόντος. Σημάδια, που με το πέρασμα του χρόνου δε χάθηκαν, δεν ξεθώριασαν, μα στέκονται αλώβητα έτοιμα να με παρασύρουν σε λανθασμένες αναζητήσεις των καιρών. Όλα εξαρτώνται από μια μικρή αδέξια ή επιδέξια κίνηση. Μεγάλο το ρίσκο, αλλά.....αξίζει να ρισκάρει κανείς για το επόμενο βήμα. Θα είναι η αρχή ενός κύκλου!!  (Μ.Α.)

Ταξίδι στο άγνωστο

Ιδέες και σκέψεις ριγμένες στο χαρτί... Κανείς δεν πρόκειται να τις πειράξει. Θα μείνουν εκεί να αχνοφαίνονται στο πέρασμα των χρόνων. Τις γράφεις στην άμμο και παρασύρονται απ' το πελαγίσιο κύμα και σβήνουν πριν ακόμα χαραχτούν στο νου και στην ψυχή σου. Μα σαν διαλέξεις ν' αφήσεις τα ίχνη τους στη δίνη των νερών της θάλασσας, έχεις την τύχη να ταξιδέψουν μακριά, πολύ μακριά, ν' αφήσουν πίσω την ελπίδα του άγνωστου προορισμού και της πραγμάτωσής τους. Ταξίδι στο άγνωστο ο κόσμος της σκέψης...!!! (Μ.Α.)

Ποια θάλασσα....?

Ποια θάλασσα; Ποια θα μας ταξιδέψει τώρα; Παντού μια θάλασσα μας περιμένει. Χαράζουμε τη ρότα μας και ξανοιγόμαστε σ'αυτήν ψάχνοντας ό,τι δεν ζήσαμε, ό,τι δεν είδαμε, ό,τι δεν γευτήκαμε, ό,τι μας "χρωστάει" ακόμα η ζωή !!! 

Καλημέρα στα πελάγη, στις θάλασσες και στους ωκεανούς μας !! (Μ.Α.)

Μην κοιτάζεις πίσω !

Είναι λάθος να κοιτάζεις πίσω... Κοίτα τον ήλιο πώς ανεβαίνει ψηλά! Κανένα σύννεφο δεν τον σταματά. Ίσα που κρύβεται για να "ξαποστάσει" ή για να μας δώσει την ευκαιρία να κοιτάξουμε ψηλά χωρίς να κινδυνεύσουμε να καούμε. Πάντα υπάρχει μια ευκαιρία για όλους, αρκεί να μη χάσεις τη στιγμή και προσπεράσει.                                       (Μ.Α.)

Βήματα...σκιές....ανάσες....!!!

Βήματα απαλά στη βρεγμένη άμμο 

αφήνουν πίσω τους  ίχνη ανεξίτηλα.

Σκιές ριγμένες άτακτα στο πέρασμα μιας αέρινης σιωπής. 

Ιπτάμενοι ταξιδιώτες σφραγίζουν χαραμάδες του ανέμου. Φτερουγίζουν για το ταξίδι στο άγνωστο.

Κοιτάζω πίσω μου και μόλις αχνοφαίνονται οι σκέψεις που δραπέτευσαν ενώ η μέρα έδινε τη μάχη της στο καινούριο ξεκίνημα. 

Ανέφελος και σήμερα ο ορίζοντας. 

Ακούω τον φλοίσβο και νιώθω το άγγιγμα στις άκρες των δαχτύλων μου. 

Ανασαίνω βαθιά και τ' αρώματα του πελάγους κατακλύζουν όλο μου το είναι.

Ακροπατώντας συνεχίζω το δρόμο μου με προσοχή μην τύχει και ξυπνήσουν σκιές του παρελθόντος.       
                                                                                     (Μ.Α.)

Άνδρος

Γεύση 
από αλμυρά φιλιά ερώτων απίκραντων
που δεν αξιώθηκαν τη σκληρή τιμωρία του γήρατος
που αναλήφθηκαν κάποιο δείλι αναβλύζοντας μύρο νοσταλγικό και στοιχειώνουν τις νύχτες με το σφρίγος τους
Γεφύρια
ακρωτηριασμένα
που αναζητούν το άλλο τους μισό τις νύχτες με πανσέληνο
που στη σκιά τους σμίγουν τα ειπωμένα με τ’ ανείπωτα
που η ψυχή χάνεται μες στο σώμα και το σώμα εξαϋλώνεται
Δάκρυα
που στεγνώνουν στις ξερολιθιές
θυμίαμα από ρίγανη και θυμάρι
Ευλογημένα όνειρα
τόπος συνάντησης με αγαπημένους νεκρούς
νοτισμένα ακροδάχτυλα, αγγίγματα άυλα στου πρωινού τ’ αγιάζι
Βυθός διαυγής, διάφανος
βουτάς να πιάσεις αστερίες και καμακώνεις την ψυχή σου
Κυπαρίσσια στιβαρά, οξύκορφα
Άγγελοι που δέονται παιδιών αθώων δεήσεις
Ομίχλη
πλεγμένη από χέρια νεράιδων απόκοσμα
Αέρας σιωπή…
                          30 Ιουλίου 2015
                         Ελευθερία Καλούδη

Ώρες νοσταλγικές....

Το μεσημέρι κυλάει αργά, ήρεμα, νοσταλγικά. Οι ώρες που καλείσαι να "ταξιδέψεις" προκειμένου να ξεκλέψεις χρόνο για χαλάρωση, είναι εκείνες που σε φέρνουν στο μακρινό παρελθόν. Αναπολείς τα παιδικά χρόνια, τις μαμαδίστικες φωνές για λίγη μεσημεριάτικη ησυχία. Το κρυφτό πίσω απ' τους καναπέδες για να γλιτώσεις απ' το κυνηγητό της μαμάς. Και πόσα ακόμη που σε κάνουν να χαμογελάς, να κλείνεις τα μάτια και να ξαναβρίσκεσαι σ' εκείνον το μαγικό χώρο και χρόνο, που όλα ήταν ονειρικά πλασμένα, που αγνάντευες στο μέλλον και οι υποσχέσεις μιας όμορφης ζωής, σου έκλειναν με νόημα το μάτι. Και τώρα; Αναρωτιέσαι τι έγιναν, πού πήγαν όλες εκείνες οι υποσχέσεις; Αλλάζεις πλευρό, ανοίγεις τα μάτια, κοιτάζεις το παρόν, χαμογελάς κι ελπίζεις στο "θαύμα". Το μεσημέρι είναι ακόμη εδώ, ο ύπνος καραδοκεί, άρα.....γιατί όχι; Μαζί και τα ΟΝΕΙΡΑ που κάναμε παιδιά !! (Μ.Α.)