"Κρύψου..."

Και καθώς πέφτει η νύχτα έρχεται η ώρα της αναζήτησης των χαμένων ονείρων. Κάθε γωνιά μπορεί να αποτελέσει κρυψώνα γι'αυτά. Η πιο συνηθισμένη; Μια ματιά κάτω απ'το μαξιλάρι και.... το κρυφό γίνεται φανερό!!!! Καληνύχτα λοιπόν με όνειρα χρυσά !!!!! (Μ.Α.)

Μια ζωγραφιά !!

Ζωγράφισα έναν ήλιο και τον άφησα να ταξιδέψει ψηλά στο στερέωμα. Εκεί που κανείς δεν μπορεί να τον φτάσει ούτε με μάτια ούτε με χέρια. Μόνο να αγκαλιάσει μπορεί κάθε μας σκέψη, κάθε γωνιά του κορμιού μας, για να την ζεστάνει τις κρύες ώρες της ημέρας!!!!                                 (Μ.Α.)

"Πάρε χρώμα...."

Ξημέρωσε και πάλι μια μέρα δακρύζει όχι... γιατί άφησε τη νύχτα πίσω της, μα για το άδικο της διχρωμίας. Πόσο ίδια, πόσο όμορφα φαίνονταν όλα μες στο σκοτάδι!! Τώρα και πάλι η σύγκριση αρχίζει. Ποιος θα επικρατήσει; Ποιος θα επιβιώσει; Μα ασφαλώς όποιος μαζέψει στη χούφτα του τα περισσότερα χρώματα. Καιρός λοιπόν για "δουλειά". (M.A.)

"Πάρε χρώμα απ’ τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα...."

http://youtu.be/KpelJzMGG4M

Όλα μοιάζουν ίδια....

 

  Τι κι αν ο κόσμος που ονειρεύτηκα μού βγήκε σκάρτος. Γυρίζω σελίδα, αλλάζω ρότα, κάνω στροφή κι όλα μοιάζουν αλλιώτικα. Καλή και η ψευδαίσθηση του διαφορετικού !!!!
Καλημέρα σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα !!! (Μ.Α.) 

"Όλα μοιάζουν ίδια... όλα μένουν ίδια αν δεν τ'αγαπάς..."

http://youtu.be/rNzTioOdFTI 

Η ζωή περνάει και χάνεται...!!!

Γυρίζεις την πλάτη σου στο χθες, αδιαφορώντας για τις στιγμές που σου χάρισε. Προσπαθείς να κοιτάξεις μπροστά, αλλά το βλέμμα σου πέφτει χαμηλά στην προσπάθειά σου να προσπεράσεις καθετί χρωματιστό. Θαρρείς πως στο επόμενο βήμα θα βρεις ό,τι έχασες, μα.... μάταια !!! Ότι περνάει πίσω δε γυρνάει. Η ζωή περνά και χάνεται !!!! (Μ.Α.)

http://youtu.be/vcMCH2IP1ws

"Μια ζωή στο ρίσκο"

Συχνά αφήνουμε το βλέμμα μας να τρέξει στις αράδες ενός βιβλίου. Διαβάζουμε, απομνημονεύουμε, καταβροχθίζουμε όσα περισσότερα μπορούμε, γιατί νομίζουμε πως έτσι θα γίνουμε "σοφότεροι". Πως έτσι θα κατακτήσουμε τον κόσμο μα περισσότερο την ίδια μας τη ζωή. Λες: όσα πιο πολλά ξέρω τόσο πιο εύκολα θα πάω μπροστά, θα αποφύγω τους κινδύνους, τις παγίδες. Μα είναι έτσι; Δυστυχώς, μάλλον όχι. Πατώντας στη βεβαιότητα, στις γνώσεις, στις εμπειρίες, ρισκάρεις πολλές φορές και πέφτεις στην παγίδα που εσύ έστησες με τόση χάρη. (Μ.Α.)

http://youtu.be/D0APkrVmkbY

Πάλι θα ονειρευτώ....!

Πάλι κι απόψε θα ονειρευτώ. Τι κι αν χρειάζεται να ταξιδέψω μακριά; Έτσι κι αλλιώς η πόλη θα κοιμάται. Κανείς δεν θα νοιαστεί για το μεγάλο άλμα. Αόρατη σκιά στο μισοσκόταδο. Έτσι, όπως αόρατες ήταν για κάποιους οι στιγμές που χάθηκαν, μα που σημάδεψαν το μονοπάτι αφήνοντας πίσω τους αχρείαστα "ψίχουλα" της λήθης. Πάλι κι απόψε θα ονειρευτώ... αδιάφορε περαστικέ!! (Μ.Α.)

http://youtu.be/fyyoHb8p3hk

Θέλεις να παίξουμε;

- Θέλεις να παίξουμε το παιχνίδι της σιωπής;

- Θέλω...!!

- Κλείσε τα μάτια σου και άκου τη σκέψη σου.

- Είναι πολύ δυνατή, δεν την αντέχω.

- Προσπάθησε να ελευθερώσεις τα φυλακισμένα σου όνειρα. Αυτά είναι που την κάνουν ανυπόφορη.

- Και μετά; Θα πάψει να με βασανίζει;

- Μετά..., όταν τα όνειρά σου βγουν από τη φυλακή θα μπορέσεις να ακούσεις τη σιωπή.

- Εσύ την ακούς;

- Ναι, γιατί τα δικά μου όνειρα μπόρεσαν και δραπέτευσαν την ώρα που η σκέψη μου προσπαθούσε να βρει μια πιο ασφαλή φυλακή.

- Τι όμορφη μελωδία που έχει...!!!

Την ακούς κι εσύ;

- Τώρα πια την ακούω μέσα από σένα. Είσαι το όνειρο που δραπέτευσε. Σ' ευχαριστώ !!!

                       (Μ.Α.)

"Ο καλύτερός μας φίλος"

Είναι ο δρόμος στο  άγνωστο και σκοτεινό μονοπάτι; Η πορεία προς τη μεριά του γκρεμού και της χαράδρας; Η ρότα στα πέλαγα και στους αγριεμένους ωκεανούς; Η ιδέα τους τέλους, του ύψους, του βάθους; Είναι όλα αυτά που μας ωθούν στο κυνήγι της ζωής; Που χρωματίζουν καθετί ασπρόμαυρο; Αν ναι, τότε σοφά λένε πως "ο θάνατος είναι ο καλύτερός μας φίλος". Για χάρη του τολμάμε να ζήσουμε και να γευτούμε τον κόσμο όλο !!! (Μ.Α.)

Όνειρα..... όνειρα.... ! ! !

Η νύχτα πέφτει, τ' αστέρια ανάβουν δειλά ίσα για να φωτίσουν το δρόμο στις ταξιδιάρικες ψυχές, που αν και σκοτάδι δεν διστάζουν να χωθούν στον καμβά των ονείρων μας. Θεατές και πάλι τη νύχτα αυτή, κρατώντας την παλέτα των ανεκπλήρωτων πόθων, προσμένουμε το ξημέρωμα που θα ενώσει τα θέλω με την πραγματικότητά μας. Όνειρα κι απόψε..... ! ! ! (Μ.Α.)