"Το δικό μου αστέρι"

Σαν να'ταν χθες θυμάμαι, παιδί ακόμη, όταν έπεφτε το βράδυ έτρεχα στο ανοιχτό παράθυρο αναμένοντας τ'αστέρια να λάμψουν στο σκοτάδι. Και τότε μετρώντας τα, τα ξεχώριζα σε μικρά και μεγάλα, σε κοντινά και μακρινά. Τους έδινα ονόματα, τους χάραζα δρόμους, πορείες, τα οδηγούσα σε μέρη που ήξερα πως δεν μπορούσα να πάω, μα που κάποιος αγαπημένος μου βρισκόταν ήδη εκεί. Δεν ήξερα πώς ακριβώς λεγόντουσαν τα μέρη αυτά, μα δεν μ'ενδιέφερε κιόλας. Σκοπός μου ήταν να βρεθώ εκεί, στην αγκαλιά του. Κι αφού δεν μπορούσα να το κάνω εγώ, άφηνα τ' αστέρια να ταξιδέψουν έως εκεί. Πάντα αναρωτιόμουν: Άραγε βλέπουμε τον ίδιο ουρανό; Θα μπορούσαμε να βρεθούμε και μόνο που θα συναντιόντουσαν τα βλέμματά μας μέσα από τις φωτεινές μπαλίτσες; 

Κανείς δεν μπορούσε να μου απαντήσει, γιατί κανέναν δεν τολμούσα να ρωτήσω. Θα χαρακτηριζόμουν ως τη μικρή ανόητη που μια ζωή ονειροπολεί. 

Και να'μαι πάλι εδώ σήμερα, μπροστά στον ίδιο ουρανό με τα ίδια αστέρια. Στέκονται εκεί ψηλά, φωτεινά, μικρά, μεγάλα, κοντινά και μακρινά. Πάντα έτσι θα φαντάζουν κι ας μεγάλωσα και μάλιστα πολύ. Μόνο που σήμερα δεν ψάχνω μέρος να τα στείλω. Σήμερα ψάχνω ανάμεσά τους να βρω εκείνον που άλλοτε ταξίδευαν στα μέρη του, μα τώρα θέλω να πιστεύω πως είναι ανάμεσά τους. Είναι ένας από αυτά, το πιο φωτεινό, το πιο λαμπερό, το πιο μεγάλο. Στέκεται εκεί ψηλά και με βλέπει, με ακούει, με νιώθει. Πάντα θα βρίσκεται εκεί όσα χρόνια κι αν περάσουν. Λένε πως ο χρόνος σε κάνει να ξεχνάς και να πονάς λιγότερο. Γιατί εγώ δεν το νιώθω αυτό; Γιατί όσο περνούν τα χρόνια η απώλεια γίνεται μεγαλύτερη κι ο πόνος εντονότερος; Μεγάλωσα με την απώλεια αυτή. Τότε μου τον "έκλεβε" η θάλασσα. Τώρα ο ουρανός. Πέντε χρόνια ανάμεσα στ'αστέρια κι εγώ εδώ κάτω στη γη κοιτώντας τα, αναπολώ τα χαμένα παιδικά χρόνια, τις χαμένες αγκαλιές...!!! 

http://youtu.be/1T_YFDYGpzo

"Δεν είναι ο κόσμος μας ιδανικός, για το ταξίδι μας είναι δανεικός"

Δανειζόμαστε χρήματα, δανειζόμαστε μάτια, αυτιά, πόδια, χέρια. Όλα δανεικά και δεκανίκια, για έναν κόσμο που κάποτε φάνταζε στα μάτια μας ιδανικός. Μα σαν μεγαλώσανε κι αυτά ακόμα  τα "δανεικά" όνειρά μας, διαπιστώσαμε πως ολόκληρος ο κόσμος μας  ήταν ΔΑΝΕΙΚΟΣ. Και πού να βρεις καρδιά να "τραγουδήσεις" και πώς να βρεις κουράγιο να επιστρέψεις πίσω όλη σου τη δανεισμένη και δανεική ζωή; (Μ.Α.)
http://youtu.be/O4OAormvM8c

"Δεν έκανα ταξίδια μακρινά"...!!!

Απ'όταν ήμουν μικρή ονειρευόμουν ταξίδια μακρινά μέσα σε πλοία. Να αρμενίζω στις θάλασσες, να υψώνω τα κατάρτια, ν'ανοίγω τα πανιά και περιμένοντας τους ανέμους, να κάνω σχέδια, να χαράζω πορείες. Εκεί στην άκρη του γυαλού έγραφα τις πιο τρελές ιστορίες, έκανα τα πιο παράξενα όνειρα. Άλλοτε ένα ξαφνικό κύμα τα' σβηνε όλα αφήνοντας στην άμμο τα ίχνη απ' τα δάκρυα για τα χαμένα ταξίδια κι άλλοτε ο ήλιος έδιωχνε τους ανέμους που θα φούσκωναν τα πανιά. Και πάντα το ίδιο  αποτέλεσμα. Το καράβι μου ασάλευτο να περιμένει την ώρα, τη στιγμή, που θα σαλπάρει για τα μέρη που ήξερα πως κάπου με περιμένουν...!!! (Μ.Α.)
http://youtu.be/GQUzhK5nkOA

Πρωινή σιωπή...

Σκέψεις που αιωρούνται πάνω από τα λιμνάζοντα νερά. Έρμαια στην απόλυτη σιωπή πασχίζουν να ισορροπήσουν στον αυτοσχέδιο δρόμο που οδηγεί στη μέση του πουθενά. 

Κι η ξεχασμένη βάρκα ταλαντεύεται ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος, στην ελπίδα και στην απόγνωση, στο φως και στο σκοτάδι,στη ζωή και στο θάνατο. Μα η μέρα που φαίνεται να'ρχεται απ' στο βάθος, υπόσχεται την αγκαλιά της σε κάθε άψυχο ή έμψυχο περαστικό. (Μ.Α.)

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !!!

Α γάπη
Ν εότητα
Α ρετή
Σ οφία
Τ όλμη
Α λλαγή
Σ τοργή
Η ρεμία...   
ας φέρει στις ζωές όλων το πέρασμα τούτο από τον "θάνατο" στη "ζωή"!!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ! ! ! !  (Μ.Α.)

Ο δρόμος προς... τον ήλιο !

Ξημερώνει και λες: Μια καινούρια μέρα με περιμένει για νέα πράγματα. Κάνεις να προχωρήσεις και διαπιστώνεις πως αν… και άνοιξη, ο ήλιος έχει πια χαθεί. Και ναι, κάπου πίσω απ’ τα σύννεφα παραμονεύει, αλλά ως να τον βρεις έχεις ν’ ανέβεις τον δικό σου «Γολγοθά». Και γίνεσαι σύννεφο, γίνεσαι πουλί, γίνεσαι αερικό, φτάνει να μπορέσεις να πετάξεις προς το μέρος του. Και ανεβαίνεις, ανεβαίνεις…, σκαρφαλώνεις, πιάνεσαι απ’ όπου βρεις, αλλά ο στόχος σου είναι ιερός κι αντέχεις. Εκεί στο βάθος σε περιμένει, περιμένει κάποιον να τον ανακαλύψει και να τον φέρει πίσω και πάλι. Ας είσαι αυτός που θα τερματίσεις και θα χαρίσεις το φως στους γύρω σου. Είναι αρκετό για όλους!!! (Μ.Α.)

Ανοιξιάτικο πρωινό!

Η άνοιξη είναι εδώ με ή χωρίς χρώματα. Μπαινοβγαίνει από κάθε ανοιχτό παράθυρο, σκορπίζει αρώματα, ανοίγει δρόμους στις σκέψεις μας και τις αφήνει να δραπετεύουν ακόμα και μέσα από το θολό τζάμι που η ξεχασμένη ψιχάλα αφήνει τα ίχνη της. Δανείζει το κρυμμένο μπλε τ' ουρανού και βάφει κάθε περαστικό επισκέπτη που κοντοστέκεται για μια βιαστική ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!! (Μ.Α.)

Το δικό μας καράβι!

Οι ωκεανοί πολλοί και μεγάλοι. Τα ταξίδια που καλούμαστε να κάνουμε ακόμη περισσότερα. Μα ο καθένας μας μόνο γνωρίζει πώς θα ορίσει το τιμόνι στο δικό του καράβι. Δεν κινδυνεύουν μονάχα αυτά που βρέθηκαν στη μέση του πελάγους και της μανιασμένης θάλασσας. Είναι και τ' άλλα, τα μικρά, τα καθημερινά, που πλέουν ασταμάτητα με μποφώρ και με μπουνάτσα κι εμείς "καπεταναίοι" φέρουμε την ευθύνη του προορισμού τους. Καλό ταξίδι και σήμερα !!!!!! (Μ.Α.)
http://youtu.be/VboGRC8mLWg

Ο ήλιος πάντα θα ανεβαίνει...

Όσο κι αν σκοτεινιάζουν τις μέρες μας, όσο κι αν μας πικραίνουν, ο ήλιος βρίσκεται πάντα ψηλά. Με μια βουτιά προς το μέρος του, με ένα άγγιγμα στις αχτίνες του, και όλα θα μοιάζουν διαφορετικά σαν ανεβούμε εκεί ψηλά, πέρα απ' τα σύννεφα και τη σκοτεινιά. (Μ.Α.)

Σκέψεις είναι και φωτίζουν!!

Οι σκέψεις δε φυλακίζονται. Δεν έχουν όρια μήτε και μπαίνουν μέσα σ'αυτά. Βρίσκουν τον τρόπο να λάμψουν και να πετάξουν, δίνοντας φως σε ό,τι σκοτεινό και μαύρο πλανάται γύρω μας. Αρκεί ένα χαμόγελο, μία ματιά και παίρνουν το δρόμο τους. (Μ.Α.)