Βροχή...!!!

Είσαι μέσα στη βροχή και δεν μπορείς να με δεις, να με νιώσεις.

Είσαι μέσα στη βροχή και με κρατάς...

Πάρε με ξανά κοντά στην αγκαλιά σου, εάν θες να με νιώσεις

κι άσε τα φιλιά μου αυτά να σε ζεστάνουν ξανά...

Έλα πάρε με αγκαλιά στα σκοτεινά, ξανά...

Νιώθω μόνη μου πολύ, δεν μπορώ να ζω μέσα σ' αυτό το σκότος,

έλα πάρε με αγκαλιά, όπως παλιά στα σκοτεινά, ξανά...

Είμαι μόνη μου πολύ, σ' αγαπώ πολύ και δεν μπορώ να ζήσω.

Έλα πάρε με αγκαλιά στη βροχή...!!

                      (Μ.Α.)

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά!

Το καλοκαίρι δεν τέλειωσε ακόμη κι ας φάνηκαν τα σύννεφα στον ουρανό κι ας φεύγει ο Αύγουστος. Μπορούμε να το "κρατήσουμε" κοντά μας με κάθε καλή μας διάθεση. Ο ήλιος ακόμα κι αν κρύβεται πίσω από τα σύννεφα, υπάρχει και μας κοιτά περιμένοντας να κάνουμε το βήμα προς το μέρος του, για να υποδεχτούμε τον όμορφο Σεπτέμβρη που..." Τα φύλλα ντύνονται χρυσά να ταξιδέψουν, βαλίτσες ετοιμάζουν τα πουλιά........."!!!!! (Μ.Α.)

http://youtu.be/PBUiSOuxZzI

Η ζωή δεν φυλακίζεται...

Η ζωή δεν φυλακίζεται.... Είναι έξω από τις τραβηγμένες κουρτίνες, έξω από τα κλειστά τζάμια, πέρα από το αναμμένο φως. Άνοιξε το παράθυρο και άσε την να κυλήσει ήρεμα χωρίς εμπόδια και φραγμούς. Θα λάμψει περισσότερο, θα φωτίσει κάθε σκοτεινό δωμάτιο, θα σου χαρίσει πολλές ευτυχισμένες στιγμές. Ακολούθησέ την, ξέρει πού θα σε οδηγήσει.... Στον δρόμο της καρδιάς ! ! ! (Μ.Α.)

Ένα μας πέταγμα ακόμη...!

Πρωινές συναντήσεις με χθεσινές σκέψεις. Άλματα στον αέρα για άπιαστα όνειρα. Περαστικοί επισκέπτες στης μέρας το άγγιγμα. Μια βαθιά ανάσα και το αερόστατο της καρδιάς μας έτοιμο για το μακρινό ταξίδι !!!! (Μ.Α.)

Στιγμές από το παρελθόν !!!

Μικρές καθημερινές στιγμές, ίσως δεδομένες και συνηθισμένες. Μα τόσο ιδιαίτερες και ξεχωριστές, τόσο - όσο να ζωντανεύουν μνήμες, θύμισες, αναμνήσεις.... που ανασκαλεύουν συναισθήματα καλά κρυμμένα βαθιά μέσα μας. Και τότε ο χρόνος κάνει μικρά βηματάκια προς τα πίσω, σταματώντας για λίγο σε σκαλοπάτια σπαρμένα από αρώματα, χρώματα, φωνές, μελωδίες. Και οι στιγμές γίνονται ώρες, μέρες, χρόνια, που πέρασαν μα δε στάθηκαν. Άφησαν όμως τα σημάδια τους βαμμένα με ανεξίτηλα χρώματα. Τα χρώματα της χαράς, του γέλιου, της ΑΓΑΠΗΣ που δεν θα χαθεί ποτέ... !!! (M.A.)

Άλλη μια μέρα...

Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω ουρανό, θάλασσα, ήλιο!! Οσμίζομαι τις μυρωδιές που ξεπροβάλλουν μέσα από ζεστές, φιλικές, αγαπημένες αγκαλιές. Αφήνω τη σκέψη μου να ταξιδέψει πάνω απ' τα κύματα που σήκωσε ο βραδινός αέρας, σκορπίζοντας κάθε σύννεφο που σκέπαζε το θολωμένο μου μυαλό. Άλλη μια μέρα είναι εδώ, έτοιμη να μας ταξιδέψει στην άκρη του ορίζοντα που απλώνεται μπροστά μας ! ! ! (Μ.Α.)

http://youtu.be/Z7z8_YKFeik

Νυχτερινοί σύντροφοι

Απόψε χάθηκαν τ'αστέρια κι ο ουρανός γέμισε πουλιά. Νιώσανε φαίνεται κι αυτά πως είναι δύσκολος ο δρόμος μέχρι να φτάσεις στο φεγγάρι. Πρόθυμα στάθηκαν δίπλα σου για να σε μάθουν να πετάς μήπως κι αγγίξεις τον ασημένιο δίσκο την ώρα που θα πλαγιάζεις στα όνειρά σου!!!
              (Μ.Α.) 

Βραδινές "περιπολίες"!!

Μη φοβηθείς ακούγοντας βήματα πίσω σου. Είναι οι ξεχασμένες σου σκέψεις που βάλθηκαν να σε ακολουθήσουν στα άδεια πλακόστρωτα δρομάκια. Όσο κι αν τους κρυφτείς, σύμμαχός τους το φεγγάρι προδίδει τα βήματά σου!!! (M.A.)

http://youtu.be/tkPC87caswQ

Η Κυριακή μας !!!!

Ποτέ δεν μου άρεσαν οι αποχαιρετισμοί. Πόσο μάλλον εάν επρόκειτο για κάτι που δεν θα το ξανάβλεπα ποτέ. Και δυστυχώς καθημερινά είμαστε αναγκασμένοι να μπαίνουμε σ' αυτό το "παιχνίδι". Κυριακή σήμερα και μάλιστα η τελευταία του μήνα Ιουλίου, η τελευταία που ακούει στο όνομα "27 Ιουλίου 2014". Περαστική κι αυτή όπως και όλες οι άλλες ημέρες της ζωής μας. Ας μην ξεχάσουμε λοιπόν:

-Να πούμε ΚΑΛΗΜΕΡΑ στη ζωή μας!

-Να δώσουμε ένα φιλί!

-Να σκορπίσουμε μερικά χαμόγελα!

-Να πάρουμε βαθιές ανάσες!

-Ν' ανοίξουμε μια μεγάλη αγκαλιά!

-Να κοιτάξουμε τον ήλιο!

-Να μοιράσουμε ελπίδες!

-Να κρατήσουμε την Κυριακή μας βαθιά μέσα μας για πάντα! (Μ.Α.)

Κρυφές σκέψεις...

Πόσες δεν είναι οι φορές που βαθιές μας σκέψεις πασχίζουν να βγουν στην επιφάνεια, για να δώσουν χαρά, ελπίδα, κουράγιο, ευχές... σε αγαπημένα πρόσωπα; Μα είναι οι ώρες εκείνες, οι στιγμές, που όσο κι αν προσπαθούμε, πάντα υπάρχει κάτι που τις σταματά. Φτάνουν μέχρι την άκρη της πένας μας, σπρώχνουν τις αράδες, στροβιλίζονται στο βάθος του μυαλού μας, μα... μένουν εκεί. Και όμως υπάρχουν. Υπάρχουν, για να φτάσουν έστω και νοερά, στο σωστό μέρος, την κατάλληλη στιγμή. Για να φωνάξουν τις ευχές μας και να δώσουν κουράγιο σ' αυτούς που αγαπάμε, αλλά "αρνούνται" να το δουν...!!  (Μ.Α.)