Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012
Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2012
Για την ΑΝΝΑ !!!!!

"Οι σκάλες που τυχόν θελήσεις ν' ανέβεις, να είναι αυτές που θα σε οδηγούν στην εκπλήρωση του ονείρου, του άπιαστου, της χαράς και της ελπίδας. Ο κόσμος να είναι πάντα αέρινος και τα όνειρα αέναα. Επειδή τίποτα δεν μας χαρίζεται, σκάλισε με την αγάπη σου και την αισιοδοξία σου, σκαλί σκαλί την υπόλοιπη ζωή και να ' σαι σίγουρη πως στην άκρη της σκάλας κάποιο χέρι περιμένει μην τύχει και το χρειαστείς. Θα είμαι ΠΑΝΤΑ εκεί !!!!!"
Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α ! ! ! ♥
Αφιερωμένο στην μοναδική, μοναδική μου αδερφή !!!
Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012
Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2012
Όταν έρχονται τα σύννεφα... ! ! !
Όταν έρχονται τα σύννεφα, οι σκέψεις σου ταξιδεύουν πάνω απ' αυτά. Εκεί, που οι ακτίνες του ήλιου λαμπιρίζουν ανενόχλητες, φέρνοντας στο νου εικόνες ευτυχίας !!!!(Μ.Α.)
Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012
.................. !
Ήδη σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να΄ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του... (Οδυσσέας Ελύτης)
Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012
The dance of the life tree !!!!!!
- Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.
- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.......
- Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται... Ονειρεύονται και ελπίζουν... ( Α. Παπαδάκη)
Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012
Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012
Από την Κόλαση στον ... Παράδεισο !!!!
Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: «Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα θα σου δείξω την Κόλαση»... Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι.Ο καθένας είχε από ένα παράξενο κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα, κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα του. Η πείνα και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.
«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι άνθρωποι και τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά ευτυχισμένοι.
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι τη στιγμή που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;»
Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον»....!!!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





